I
 

A chantar m'er de co qu'eu no volria,  Tant me rancur de  lui cui sui amia  Car eu l'am mais que nulha ren que sia:  Vas lui no·m val Merces ni Cortezia  Ni ma beltatz ni mos pretz ni mos sens:	5
Qu'atressi·m sui enganad' e trahia Com degr' esser, s'eu fos desavinens.
II D'aissò·m conòrt, car anc non fi falhensa,  Amics, vas vos per nulha captenensa;  Ans vos am mais non fetz Seguìs Valensa,	10
E platz mi mout que eu d'amar vos vensa;  Lo meus amics, car ètz lo plus valens;  Mi faitz orgòlh en ditz et en parvensa  E si ètz francs vas totas autras gens.
III Meravelh me com vòstre còrs s'orgòlha,	15
Amics, vas me, per qu'ai razon que·m dòlha;  Non es ges dreitz qu'autr'amors vos mi tòlha,  Per nulha ren que·us diga ni acòlha.  E membre vos quals fo·l comensamens  De nòstr'amor! Ja Dòmnedeus non vòlha,	20
Qu'en ma colpa sia·l departimens.                                 IV
Proeza grans, qu'el vòstre còrs s'aizina  E lo rics prètz qu'avètz m'en ataïma;  Qu'una non sai, lonhdana ni vezina,  Si vòl amar, vas vos no si' aclina;	25
Mas vos, amics, ètz ben tant conoissens  Que ben devètz conòisser la plus fina:  E membre vos de nòstre covinens.
V Valer mi deu mos prètz e mos paratges  E ma beutatz, e plus mos fins coratges;	30
Per qu'eu vos man, lai on es vòstr'estatges,  Esta chanson, que me sia messatges,  E vòlh saber, lo meus bèls amics gens,  Per que vos m'ètz tant fèrs ni tant salvatges;  No sai si s'es orgòlhs o mals talents.	35
Mas aitan plus vòlh li digas, messatges  Qu'en tròp d'orgòlh an gran dan maintas gens